حالا باید دعا کنیم که خداوندا ما را ببخش و بارش برف و باران را از ما دریغ مدار.

یازده ماه گذشت ...

بعضی ها دلشان شکست...

بعضی ها هم دل شکاندند ...

خیلی ها عاشق شدند و خیلی ها هم تنها ...

خیلی ها از بین ما رفتند و خیلی ها بین ما آمدند...

زندگی بر خلاف آرزوهای ما گذشت...

چند روز بیشتر نمانده است، چند روز از همه آن خاطره ها !!!

آرزو دارم امسال سال خوبی در پیش داشته باشیم.

گاهی هیچ چیز نیست، هیچ کلامی برای گفتن، هیچ کاری برای کردن، هیچ نگاهی برای دیدن، هیچ فکری برای نوشتن... انگار هست و نیست، انگار نیست و هست... میخواهی بنویسی اما کجاست قلم پر حرف؟! کجاست زمان پر وقت؟! کجاست اندیشه و کلمه و کاغذ؟! کلمه ها می آیند، نوشتن نمی آید، انرژی می آید راه رفتن نمی آید. می مانی چه بنویسی، از خودت سوال میکنی چرا ننوشتم؟! چرا دیرزمانی است قلم به دست نگرفتم؟! قهر کردی؟! لج کردی؟! تنبلی میکنی؟! تو چه مرگ و میرت است؟! چرا نوشتن را رها کردی و چسبیدی به چیزهایی که روحت را تخلیه نمی کند؟! به درس هایی که دیگر به آن ها علاقه نداری و کاری که ا

این بار هم تمام شد ! صبح که برای نماز عید فطر می رفتم نه شاد بودم و نه غمگین ! اما دلتنگ بودم ! اعتراف می کنم برای اولین بار بود که چنین بودم، احساس می کردم یکی دارد خدایم را از من می گیرد، اما می گفتم : خدا که در کنار توست !!! شبیه روزهایی شده بودم که وقتی نوبت خداحافظی از عزیزی فرا رسیده بود و من دلگیر شده و احساس می کردم او دیگر نیست. اینبار فکر می کردم خدا با تمام شدن ماه رمضان از کنارم رفت و نیست. باز خود را دلداری می دادم که خدا در کنار توست، همیشه ، همه جا ، در همه حال ... خدا از رگ گردن به تو نزدیکتر است، کسی نمی تواند او را از تو بگیرد، او خدای توست. چقدر

میدانم که همه ما به پدرانمان دلخوشیم. پدری که اگر نباشد بی شک ساختمان خانواده در هم میریزد.همه ما میدانیم،وقتی پدر نیست عجیب همه چیز در هم میریزد.پدر شبانه روز کار میکند،زحمت میکشد،نگران است و غصه میخورد،و ما همه به او تکیه دادیم.سوالی دارم و سوالم این است ما که به پدرانمان دلخوشیم و به او تکیه داریم،پدر به چه کسی تکیه میکند؟ میدانم این روزها پدرم همه ناراحتی ها را در خود میریزد. و ما مشکلاتمان را در روح و جان و ذهن و دل و دیده او میریزیم و چه بی خیال.

پیش از آنکن موبایل و اینترنت اختراع و استفاده شان زیاد باشد ، من و خواهرانم با هم نامه نگاری میکردیم و نامه ها را کنار اتاق یا زیر در اتاق وارد میکردیم.هرچند فاصله ای با هم نداشتیم اما با نوشتن پیام های خود را به همدیگر انتقال میدادیم.نامه نگاری فقط برای راه های دور نیست، هرچند دیگر عمل نامه نوشتن از میان رفته است، اما من هنوز از این تکنیک استفاده میکنم و فقط راه ارسال نامه هایم به روش نوین است( اینترنت) .من تا به حال برای خیلی از آدم ها نامه نوشتم. دوستم، پدرم، خواهرم، برادرم، همکلاسی ام ، همکارم و ... گاهی یک نسخه از آنها را یادگاری نگه داشته ام و گاهی

قبول دارم گرفتاری و مشکلات همه زیاد و هرکس سرگرم حل کردن مشکل و گرفتاری خودش است، یا آنقدر زندگی آن را به خودش سرگرم کرده که از عهده سرگرم کردن دیگران عاجز است.منش دوستی من، منش انسانیت من اما کمی فرق دارد، حداقل با این دوستان مجازی، البته این دوستان ابتدا واقعی بودند و رفته رفته مجازی شدند.رفیقی دارم که ۶ سال با او دوست هستم در هرکاری به او کمک کردم، کمک مالی، معنوی، مشاوره ، کاری، عاطفی و ... اما دیروز از او خواستم در اثاث کشی محل کارم به من کمک کند و چراغ ها را نصب کند، نکرد و گفت: مگر من نوکر تو هستم؟!جالب است ۶ سال تمام کار تبلیغات و طراحی او را انجام د